Buty profilowane są zaprojektowane tak, aby wspierać stopę w określony sposób — mają zwykle bardziej usztywnioną piętę, wkładkę z wyprofilowaniem i stabilną podeszwę.
Takie buty stosuje się wtedy, gdy stopa wymaga dodatkowej kontroli, na przykład przy koślawości lub innych problemach.
Buty z płaską, elastyczną podeszwą są dla dzieci, które nie potrzebują dodatkowego wsparcia i u których stopa pracuje prawidłowo. Dają więcej swobody i są lżejsze.

Chodzenie na palcach u małych dzieci często jest etapem przejściowym i zwykle mija samo. Jeśli jednak utrzymuje się dłużej, może wynikać z przyzwyczajeń, skrócenia ścięgna Achillesa lub napięcia mięśniowego.
W takiej sytuacji buty powinny być lekkie, elastyczne i z dobrą stabilizacją pięty, ale nie za twarde. Ważniejsze od obuwia jest jednak skonsultowanie sprawy ze specjalistą, który oceni, czy potrzebne są ćwiczenia lub terapia.

Sztywny zapiętek to tylna część buta, która jest wzmocniona, by stabilizować piętę. Ma zapobiegać przechylaniu stopy na boki.

Nie każde dziecko go potrzebuje. Jeśli stopa rozwija się prawidłowo, miękka stabilizacja w zupełności wystarczy. Twardy zapiętek bywa zalecany przy konkretnych problemach, dlatego nie powinien być „obowiązkowym” elementem każdego buta.

Najczęściej oznacza to, że stopa ustawia się nierówno podczas chodzenia. Może to wynikać z koślawości, szpotawości albo nawykowego ustawiania stóp. Warto pokazać taka parę butów specjaliście — zużycie podeszwy często dużo mówi o tym, jak pracuje stopa.

Najczęściej dziecko zgina palce wtedy, gdy but jest za mały, za wąski albo zbyt sztywny w przedniej części. Palce próbują znaleźć sobie miejsce, więc naturalną reakcją jest ich podwijanie.

Czasem dzieje się tak też wtedy, gdy but jest za duży i stopa „ucieka” do przodu — dziecko podkurcza palce, żeby but lepiej trzymał się stopy. Jeśli zauważysz takie zachowanie, warto sprawdzić długość i szerokość buta oraz to, czy przód jest wystarczająco elastyczny.